kremy z filtrem - zmarszczki - lipogen -

mówię, że nie jesteśmy uczciwi, oznacza to. że zajmujemy się sprawami, które wymagają czasem ukrywania przed ludźmi jednocześnie złymi i przebiegłymi. Durnik nie wydawał się przekonany, ale nie wracał do tego tematu. - Skręcimy tutaj - zaproponował Barak. - Nie chciałbym przechodzić dzisiaj obok Świątyni Belara. - Dlaczego? - zdziwił się Garion. - Trochę zalegam z obowiązkami religijnymi - wyjaśnił zbolałym głosem Barak. - Nie chcę, żeby Najwyższy Kapłan Belara mi o tym przypominał. Ma bardzo donośny głos, a nie lubię, gdy mnie ktoś wywołuje przed całym miastem. Człowiek roztropny nie daje kapłanom ani kobietom kremy

z filtrem okazji, by besztali go publicznie. Uliczki Val Alorn były ciasne, kręte, zaś stare domki wąskie i wysokie, z przewieszonym piętrem. Mimo śniegu i ostrego wiatru ulice były pełne ludzi, w większości odzianych w futra dla ochrony przed mrozem. Wszędzie rozlegały się wesołe okrzyki, a czasem nieprzyzwoite wyzwiska. Dwaj starsi, poważni mężczyźni okładali się śnieżkami, zachęcani ochrypłymi wrzaskami patrzących. - To starzy przyjaciele - uśmiechnął się Barak. - Robią to co dzień, przez całą zimę. Niedługo pójdą do piwiarni i upiją się, a potem będą śpiewać razem stare pieśni, póki nie pospadają z ław.

Od zmarszczki lat tak postępują. - A czym się zajmują latem? - spytał Silk. - Rzucają kamienie - odparł Barak. - Picie, śpiewy i spadanie z ław pozostaje bez zmian. - Witaj. Baraku - zawołała z okna na piętrze młoda, zielonooka kobieta. - Kiedy znowu mnie odwiedzisz? Barak podniósł głowę i zarumienił się, ale nie odpowiedział. - Jakaś dama cię woła. Baraku - zwrócił mu uwagę Garion. - Słyszałem - odparł krótko Barak. - Chyba cię zna - zauważył drwiąco Silk. - Zna każdego - Barak zaczerwienił się jeszcze bardziej. - Możemy już iść? Za rogiem spotkali idącą gęsiego grupę ludzi

w lipogen obszarpanych futrach. Kołysali się dziwnie z boku na bok, a przechodnie pospiesznie schodzili im z drogi. - Bądź pozdrowiony, lordzie Baraku - zaintonował ich przywódca. - Bądź pozdrowiony, lordzie Baraku - powtórzyli chórem. Barak skłonił się sztywno. - Niech cię ochrania ramię Belara - rzekł przywódca. - Wszyscy cześć oddają Belarowi, Niedźwiedziemu Bogu Alorii - zawołali pozostali. Barak skłonił się znowu i stał nieruchomo, póki procesja nie przeszła. - Kto to był? - spytał Durnik. - Wyznawcy kultu Niedźwiedzia - odparł niechętnie Barak. - Fanatycy. - Kłopotliwa grupa - wyjaśnił Silk. - Mają swoje ośrodki we wszystkich królestwach Alorii.

To neoglis doskonali wojownicy, ale służą Najwyższemu Kapłanowi Belara. Spędzają czas na wykonywaniu rytuałów, ćwiczeniach wojskowych i mieszaniu się do miejscowej polityki. - Gdzie jest ta Aloria, o której wszyscy mówią? - zdziwił się Garion. - Wszędzie wokół nas - Barak zatoczył krąg ramieniem. - Wszystkie królestwa Alornów tworzyły kiedyś Alorię. Był to jeden naród. Kultyści chcą je ponownie zjednoczyć. - To chyba rozsądne - zauważył Durnik. - Aloria została podzielona z ważnych przyczyn. Należało strzec pewnego przedmiotu i rozbicie państwa wydawało się najlepszą metodą. - Czy ten przedmiot był aż tak ważny? - Najważniejszy na świecie -

stwierdził emolium Silk. - Wyznawcy kultu Niedźwiedzia zdają się o tym zapominać. - Tylko że teraz został skradziony, prawda? - wyrzucił z siebie Garion, gdy oschły głos umysłu uświadomił mu związek między tym. co mówili Barak i Silk, a nagłym zburzeniem jego spokojnego życia. - To właśnie za tym przedmiotem podąża pan Wilk. Barak spojrzał na niego badawczo. - Ten mały jest mądrzejszy, niż nam się wydawało. Silku. - Sprytny chłopak - przyznał Drasanin. - Zresztą nietrudno powiązać ze sobą to wszystko. Jego lisia twarz sposępniała nagle. - Masz oczywiście rację, Garionie. Jeszcze nie wiemy jak, ale ktoś

neoglis - emolium -